Pijalnia Wód Mineralnych, nazywana także „Kursaalem”, powstała w latach 1880–1881 w Parku Zdrojowym. Zaprojektował ją Edward Cichocki jako krytą galerię spacerową, w której kuracjusze mogli odpoczywać niezależnie od pogody. Pijalnia należy do najstarszych obiektów Ciechocinka. 

Budynek wykonano z drewna w stylu szwajcarskim, charakterystycznym dla dawnej architektury uzdrowiskowej. Do dziś uwagę przyciąga jego dekoracyjna elewacja, ozdobiona bogatą, ażurową koronką snycerską. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów obiektu jest także wieża z zegarem warszawskiej firmy „Babczyński”.

Dawniej Pijalnia składała się z kilku części: właściwej pijalni wód mineralnych, długiej galerii spacerowej oraz sali kuracyjnej. To właśnie od tej reprezentacyjnej funkcji pochodzi nazwa „Kursaal”, oznaczająca miejsce spotkań i wypoczynku kuracjuszy.

W pijalni znajdowało się źródło nr 10 z jednoprocentową solanką. Obudowa źródła była kilkakrotnie zmieniana, ale samo miejsce przez lata pozostawało ważnym punktem uzdrowiskowego rytuału. Kuracjusze przychodzili tu nie tylko po wodę, lecz także po chwilę odpoczynku, rozmowy i spaceru pod dachem.

Szczególną rolę pełniła dawna sala kuracyjna. Działała tu czytelnia zakładowa, organizowano bale, koncerty i spotkania towarzyskie. Dziś ta część obiektu znana jest jako Sala Gregoriańska i pełni funkcję sali bankietowej.

W latach 60. XX wieku Pijalnia została przebudowana i w całości zabudowana. W nowo powstałej przestrzeni zaczęła funkcjonować kawiarnia Bristol. Obecnie w zabytkowym budynku mieści się Pijalnia Czekolady oraz lokale gastronomiczne.