Budowę ciechocińskich tężni rozpoczęto w 1824 roku, aby zwiększyć produkcję soli po utracie kopalni w Wieliczce. Zaprojektował je inżynier Jan Jakub Graff, profesor Akademii Górniczej w Kielcach, a budowniczym był Karol Knake. Tablica upamiętniająca Jana Jakuba Graffa znajduje się pomiędzy tężniami nr 1 i 3.

Tężnia nr 1 ma 653,3 metra długości i należy do najbardziej charakterystycznych budowli Ciechocinka. Zwiedzający mogą wejść na jej szczyt i przejść drewnianym pomostem do tarasu widokowego. To właśnie tam najlepiej widać ogrom drewnianej konstrukcji oraz otaczający ją krajobraz uzdrowiska.

Tężnia kojarzy się dziś przede wszystkim z inhalacjami i zdrowotnym mikroklimatem. Warto jednak pamiętać, że pierwotnie była częścią procesu produkcji soli. Jej zadaniem było zagęszczanie solanki, czyli słonej wody wydobywanej z głębi ziemi. Solanka odparowuje na wolnym powietrzu, pod wpływem wiatru i ciepła słonecznego.

Budowla wykonana jest z drewna i zwęża się ku górze. U podstawy ma około 10 metrów szerokości, a jej średnia wysokość wynosi 15,8 metra. Konstrukcję tworzą grube sosnowe belki oraz drewniane wsporniki. Zbiornik solanki osadzono na dębowych palach.

Na szczycie tężni znajdują się rynny, którymi płynie solanka. Dawniej była pompowana ze źródeł na górę za pomocą wiatraków. Następnie spływa po gałązkach krzewów do dolnych rynien. W tym czasie część wody odparowuje, a solanka stopniowo się zagęszcza.

Wnętrze tężni wypełniają cierniowe gałęzie. Najlepiej sprawdza się tarnina, ponieważ jest sprężysta i odporna. Gałęzie wymienia się co kilkanaście lat. Zależy to od tego, jak bardzo pokryją się osadami gipsu i krzemionki.

Dziś tężnie są najbardziej rozpoznawalnym symbolem Ciechocinka. Są tak ważne dla miasta, że ich wizerunek znajduje się nawet w jego herbie.