Fontanna „Grzybek” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Ciechocinka. Stoi w samym centrum miasta i od lat jest miejscem spotkań, spacerów i odpoczynku. Od wiosny do jesieni gromadzą się wokół niej kuracjusze i turyści, którzy korzystają z powietrza nasyconego solanką oraz zawartymi w niej mikroelementami.

Choć „Grzybek” wygląda jak ozdoba uzdrowiska, pełni także bardzo ważną funkcję technologiczną. Fontanna jest obudową źródła nr 11, czyli głębokiego odwiertu solanki wykonanego w latach 1909–1911. Solanka czerpana jest z głębokości około 414 metrów, a następnie spływa po charakterystycznym kloszu do zbiornika fontanny. To właśnie ten ruch wody sprawia, że wokół powstaje delikatny aerozol, dzięki któremu fontanna działa jak naturalne inhalatorium.

Solanka ze źródła nr 11 to woda chlorkowo-sodowa, bromkowa, jodkowa, fluorowa i borowa. Dawniej zasilała zarówno łazienki, jak i tężnie, a od 1932 roku wykorzystywana jest przede wszystkim na potrzeby tężni. Z „Grzybka” płynie dalej rurociągiem do ich górnej części, gdzie rozpoczyna się kolejny etap zagęszczania. Później, w warzelni, powstają z niej ciechocińska sól warzona, szlam leczniczy i ług leczniczy. Dlatego fontanna jest nie tylko miejscem odpoczynku i inhalacji, lecz także ważnym elementem całego systemu produkcji soli.

Fontannę zaprojektował Jerzy Raczyński, syn Mariana Raczyńskiego, wieloletniego dyrektora uzdrowiska, i wnuk Bolesława Raczyńskiego, pierwszego dyrektora Zakładu Wód Mineralnych. Wodotrysk stał się nową atrakcją sezonu kuracyjnego w 1925 roku. Z czasem obiekt przechodził rekonstrukcje i remonty — został między innymi przesunięty względem pierwotnego położenia, podwyższony i zmodernizowany.

„Grzybek” ma też swój codzienny, bardzo ludzki wymiar. Można usiąść tu na ławce, posłuchać szumu wody, obserwować przechodniów albo zrobić pamiątkowe zdjęcie z wodospadem solanki w tle. W pobliżu rosną między innymi tamaryszki i oliwniki wąskolistne, które dodają temu miejscu uroku. Stąd łatwo ruszyć dalej: do tężni przez Park Tężniowy, do warzelni przez Park Zdrojowy albo w stronę Parku Sosnowego.

Fontanna pojawia się także w kulturze. O „Grzybku” wspomina zespół Zdrowa Woda w utworze „Ciechociński blues”. Z Ciechocinkiem mocno kojarzy się również piosenka Jana Tadeusza Stanisławskiego z muzyką Urszuli Rzeczkowskiej, którą śpiewali Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski. To właśnie w niej padają słowa: „Na deptaku w Ciechocinku, gdy ja stanę przy fontannie, to wiem, że gra…” – znane wielu osobom jako muzyczna wizytówka uzdrowiska.

Dziś fontanna „Grzybek” pozostaje jednym z ulubionych miejsc kuracjuszy i turystów. Łączy w sobie wszystko, co charakterystyczne dla Ciechocinka: solankę, zdrowotny mikroklimat, historię produkcji soli i atmosferę spokojnego uzdrowiskowego spaceru.