Teatr Letni w Ciechocinku powstał w latach 1890–1891 według projektu architekta Adolfa Wilhelma Schimmelpfenniga. Budynek wzniesiono w zaledwie rok. Do dziś należy do najcenniejszych i najrzadszych drewnianych obiektów teatralnych w Europie.

Architektura teatru nawiązuje do stylu szwajcarskich uzdrowisk końca XIX wieku. Widać w niej także elementy eklektyczne oraz pierwsze ślady secesji, szczególnie w dekoracyjnych detalach. Początkowo teatr był obiektem drewnianym, przeznaczonym dla 240 widzów. Miał sześć lóż, a nad salą widowiskową znajdował się dach z otwartą konstrukcją, który optycznie powiększał wnętrze.

W kolejnych latach teatr rozbudowano. W 1901 roku powiększono scenę, wykonaną z cegły, a widownię uzupełniono o balkon i dwie dodatkowe loże. Warszawskie teatry zawodowe przekazały do Ciechocinka używane dekoracje i fotele, dzięki czemu obiekt mógł jeszcze lepiej służyć publiczności oraz artystom.

Przez dziesięciolecia Teatr Letni był ważnym miejscem życia kulturalnego uzdrowiska. Wystawiano tu głównie opery, operetki i komedie, ale na scenie pojawiały się także ważne dramaty, między innymi „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego, „Upiory” Henrika Ibsena i „Ojciec” Augusta Strindberga. Przedstawienia przygotowywali również mieszkańcy Ciechocinka, między innymi dzięki działalności Stanisława Serafina, współzałożyciela Towarzystwa Dramatyczno-Śpiewaczego „Lira”.

Na deskach teatru występowało wielu znakomitych artystów polskich scen. Byli wśród nich między innymi Karol Adwentowicz, Adolf Dymsza, Stefan Jaracz, Kazimierz Junosza-Stępowski, Juliusz Osterwa, Jan Machulski, Olgierd Łukaszewicz, Olaf Lubaszenko, Marek Perepeczko i Witold Pyrkosz. Publiczność mogła tu oglądać także Stanisławę Wysocką, Mirę Zimińską-Sygietyńską i Hankę Bielicką. Śpiewali tu między innymi Wiktoria Kawecka oraz Mieczysław Fogg.

Po II wojnie światowej budynek stopniowo podupadał, choć nadal odbywały się w nim koncerty i spektakle. Pogarszający się stan techniczny doprowadził do zamknięcia teatru w 1974 roku. Rozważano nawet jego rozbiórkę. W obronę zabytku zaangażowali się jednak społecznicy, a Jerzy Waldorff zainicjował zbiórkę funduszy na jego odbudowę. W 1984 roku Teatr Letni wpisano do rejestru zabytków.

Remont trwał wiele lat. Obiekt rozbudowano między innymi o część garderobianą, wymieniono pokrycie dachowe, wykonano ocieplenie i izolację akustyczną, a także przygotowano udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami. Pierwszy spektakl w odrestaurowanym teatrze odbył się 5 sierpnia 1998 roku. Publiczność obejrzała wtedy operę „Don Pasquale” Gaetana Donizettiego.

W 2013 roku przed budynkiem ustawiono rzeźbę Jerzego Waldorffa, upamiętniającą jego wkład w uratowanie teatru. Kolejną modernizację obiekt przeszedł w 2021 roku: odnowiono elewację, unowocześniono instalacje i dostosowano budynek do współczesnych potrzeb.

Dziś Teatr Letni ponownie tętni życiem. Odbywają się tu spektakle, koncerty, festiwale, akademie, konferencje i wydarzenia okolicznościowe. Publiczność może uczestniczyć między innymi w Festiwalu Operowo-Operetkowym oraz Festiwalu „Blues bez Barier”. W ostatnich latach występowali tu między innymi Michał Bajor, Edyta Geppert, Martyna Jakubowicz, Ryszard Rynkowski i Tadeusz Woźniak.