Tężnia nr 2 to najdłuższa z ciechocińskich tężni. Ma 722,4 metra długości, a cały kompleks trzech tężni liczy łącznie 1742,3 metra. Data ukończenia budowli, czyli rok 1827, została wyryta w desce znajdującej się na końcu obiektu.

Podobnie jak pozostałe tężnie, Tężnia nr 2 była częścią technologicznego procesu produkcji soli. Służyła do zagęszczania solanki wydobywanej z głębi ziemi. Solanka spływa po gałązkach tarniny, a pod wpływem wiatru i ciepła słonecznego część wody odparowuje. Dzięki temu staje się coraz bardziej słona i może być dalej wykorzystywana w procesie warzenia soli.

W całym kompleksie solanka zagęszcza się stopniowo. Najmniejsze stężenie osiąga na Tężni nr 1 — do około 9%. Na Tężni nr 3 stężenie wzrasta do 16%, natomiast na Tężni nr 2 solanka może osiągnąć nawet 29%. To właśnie tutaj proces zagęszczania jest najbardziej intensywny.

Zbiornik solanki w Tężni nr 2 jest podzielony na cztery segmenty. Na jej szczycie znajduje się taras widokowy, z którego można zobaczyć rozległość drewnianej konstrukcji i otaczający ją krajobraz uzdrowiska.

Wewnątrz Tężni nr 2 znajduje się grota solankowa. Jedyne w Polsce, niepowtarzalne w Europie naturalne inhalatorium mieści się na zbiorniku solanki i jest otoczone balami wypełnionymi solanką, dzięki czemu powstaje tu wyjątkowy mikroklimat. Tworzący się aerozol jest bogaty w liczne pierwiastki, które korzystnie wpływają na zdrowie. Grota działa jak naturalne inhalatorium i pozwala jeszcze pełniej korzystać z właściwości ciechocińskiej solanki.

Podczas pobytu w tężni zwiedzający mogą również poznać proces powstawania ciechocińskiej soli warzonej panwiowej.