Tężnia nr 3 została zbudowana w 1859 roku, jako ostatnia z trzech ciechocińskich tężni. Jest najkrótsza – mierzy 366,6 metra długości. Cały kompleks tężni ma łącznie 1742,3 metra.

Podobnie jak Tężnia nr 1, Tężnia nr 3 ma zbiornik solanki podzielony na dwa segmenty. Jej zadaniem jest wspomaganie procesu zatężania solanki, czyli stopniowego zwiększania jej stężenia przed dalszym wykorzystaniem w produkcji soli. Na Tężni nr 3 solanka zagęszcza się do około 16%.

Budowla różni się nieco od dwóch pozostałych tężni. W części konstrukcji zewnętrzne pale zastąpiono podmurówką z łamanych, granitowych kamieni polnych. Tężnię nr 3 wyróżnia także iluminacja. Obiekt jest podświetlany z różnych okazji, między innymi podczas świąt państwowych, rocznic i dni poświęconych ważnym inicjatywom społecznym. Oświetlenie można zobaczyć na przykład 11 listopada, w Narodowe Święto Niepodległości.

Dzięki temu Tężnia nr 3 ma własny, rozpoznawalny charakter, choć nadal pozostaje częścią tego samego zabytkowego systemu technologicznego.